لحظه ی دیدار نزدیک است..

باز من دیوانه ام ..مستم...

با می لرزد دلم...دستم...

بالاخره دیدمـــــش...یک سال...یک سالی که خیلی طول کشید...دیدمش...لحظه های فوق العاده ای بود...تا مدت ها خمار این لحظه ها می مونم...

**امشب خیلی خوشحالم...تمام دنیا مال منه...تو سهمی از دنیای بزرگ منو نمی خوای؟

پ.ن توضیحات دیدن یک دوست خیلی عزیز وبلاگی باشه واسه بعد...

اینجا رو ببینید

نوشین

نمی دونم چی شده...اما بعد از چند سال دارم به منفورترین وجه شخصیتیم نزدیک می شم..قسمتی از وجودم که چند سالی بود ازش خبری نبود...

دارم دوباره آدم بدی می شم...

**اینو جدی گفتم...! مواظب خودت باش...

چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه می داری؟

نوشین

*حقیـــقت همیشه لابه لای خاطرات گم می شود.حقیقت می تواند جوری گم شود که انگار اصلا نبوده است...نه در روی زمین و نه در هیچ جای دیگر...
**حقیقت به همین سادگی ، به همین زیبایی و به همین نزدیکی است.دریغا که زمین دل مشغول این همه بازی است :عوام در سودای خود، عالم در سودای خود.موکل زمان و رنگ ها نیز سخت در کار خود.مبــــادا دیرمان شده باشد!تو بازشان گوی که کجا گرفتارند.وادارشان کن که فقط برای معـــرفت، برای دانســـتن ، برای دیدن ورای رنگ ها دعا کنند و نه هیچ چیز دیگر.زیرا که هر گز برابر نبودند، نیستند و نخواهند بود آنان که می دانند با آنان که نمی دانند

*:دل فـــولاد_منیرو روانی پور
**:کیـــمیا خاتون.داستانی از شبستان مولانا_سعیده قدس

پ.ن:تا حالا حقیقتو لمس کردی؟!

نوشین